सिद्धिदात्री र उपहार दिने देवी

एउटा शान्त, चम्किलो तालमा, ठूलो गुलाबी कमलमाथि सिद्धिदात्री देवी बस्नुभएको थियो। उहाँको नामको अर्थ हो, उपहार दिने देवी। उहाँको सुनौलो सिंह किनारमा आराम गर्दै थियो, र उहाँको मुस्कान घामजस्तै न्यानो थियो।

एक बिहान सबैजना उहाँलाई भेट्न आए। एउटा सानो चरा फुर्को मार्दै आयो। एउटा कछुवा बिस्तारै घस्रँदै आयो। एउटा खरायो उफ्रिँदै आयो। एउटा माछा पानीबाट उफ्रियो, र एउटा मौरी भुनभुनाउँदै आयो। लाइनको सबैभन्दा पछाडि एउटा सानो, लजालु बच्चा थियो।

सिद्धिदात्रीले हात खोल्नुभयो, र सुनौला झिल्काहरू उडेर निस्किए। चरालाई उहाँले गीत दिनुभयो, र त्यो गाउन थाल्यो। माछालाई पौडी दिनुभयो, र त्यो पौडियो। मौरीलाई फूलको मीठो बास्ना दिनुभयो। सबैजना खुसी भएर गए।

अब बच्चा मात्र बाँकी थियो। "म त्यति छिटो छैन," बच्चाले बिस्तारै भन्यो। "म चराजस्तो गाउन सक्दिनँ। माछाजस्तो पौडिन सक्दिनँ। मेरो लागि कुनै उपहार बाँकी छ?"

सिद्धिदात्री निहुरिनुभयो र बच्चाको निधार बिस्तारै छुनुभयो। "तिम्रो उपहार त तिमीभित्र पहिल्यै छ," उहाँले भन्नुभयो। "जे पनि सिक्न सक्ने मन, र सघाउन सक्ने हात। सिकिरहू, र जे जान्छौ बाँड।"

बच्चा मुस्कुराउँदै घर दौडियो, र त्यही दिन एउटा साथीलाई सघायो। दशैंको महानवमीमा हामी सबै उपहारका लागि सिद्धिदात्रीलाई धन्यवाद दिन्छौं। भोलि विजया दशमी, ठूलाबडाको हातबाट टीका, जमरा र आशीर्वाद थाप्ने दिन। तिम्रो विशेष उपहार के हो?