लक्ष्मी र माटोको दियो

त्यो दियोहरूको रात थियो। लक्ष्मीले आकाशबाट तल हेर्नुभयो। उहाँलाई यो रात सबैभन्दा मन पर्थ्यो। तर एउटा सानो गल्ली अँध्यारो थियो। एउटै दियो थिएन। एउटै उज्यालो थिएन।

त्यही गल्लीमा आशा नाम गरेकी एउटी केटी बस्थिन्। आशासँग एउटा माटोको दियो थियो। जम्मा एउटा। उनले त्यो बालिन् र आफ्नो ढोकाको सिँढीमा राखिन्। त्यसले उज्यालोको सानो न्यानो घेरा बनायो।

छिमेकमा बूढी नानीसँग कुनै उज्यालो थिएन। आशाले आफ्नो एउटै सानो दियोलाई हेरिन्। "आउनुहोस्," उनले भनिन्। उनले आफ्नो ज्वाला नानीको दियोमा छुवाइदिइन्। अब दुइटा उज्यालो भए। र आशाको दियो पहिलेजस्तै उज्यालो थियो।

नानीले आफ्नो उज्यालो छेउको केटालाई दिइन्। केटाले आफ्नो उज्यालो रोटी पकाउनेलाई दियो। रोटी पकाउनेले आफ्नो कुमालेलाई दिइन्। उज्यालो, अनि उज्यालो, अनि अझ धेरै उज्यालो — गल्लीभरि।

लक्ष्मी हेर्न तल आउनुभयो। उहाँ न्यानो र चम्किलो गल्लीमा हिँड्नुभयो। हरेक ढोकामा उहाँ मुस्कुराउनुभयो। "उज्यालो बाँड्दा सानो हुँदैन," उहाँले भन्नुभयो। "यो त झन् फैलिन्छ मात्र।"