माता अन्नपूर्ण र काशीको जादुई भोज

टल्किने उज्यालो कैलाश पर्वतमा भगवान शिव र माता पार्वती यो ठूलो संसारका बारेमा कुराकानी गर्दै हुनुहुन्थ्यो। शिवजीले सुस्तरी सोच्नुभयो कि भोजन र लुगा जस्ता भौतिक कुराहरू केवल एउटा साधारण माया-जाल मात्र हुन्। माता पार्वतीले मन्द मुस्कुराउनुभयो, किनभने उहाँलाई थाहा थियो—भोजन त मायाले भरिएको हुन्छ र यसैले हरेक प्राणीको मनमा खुसी भर्छ। भोजनले हामीलाई कति धेरै माया र शक्ति दिन्छ भनेर देखाउन माता पार्वतीले एउटा मिठो लीला रच्ने विचार गर्नुभयो।

केही बेरमै संसारको सबै अन्न र भोजन एक्कासि गायब भयो! चहलपहल हुने भान्साहरू शान्त भए, फलफूलका रुखहरू विश्राम लिन थाले, अनि मानिसहरू भोक र आलस्यले थकित भए। भगवान शिवलाई पनि तातो मीठो भोजनको न्यास्रो लाग्यो। उहाँले तुरुन्तै बुझ्नुभयो कि प्राणीहरूलाई दिनहुँ हाँस्न, खेल्न र नयाँ कुरा सिक्न पोषिलो भोजनको आवश्यकता पर्छ।

आमाको अपार माया बोकेर माता पार्वती अन्न र पालनपोषणकी देवी 'अन्नपूर्ण' बन्नुभयो। उहाँ सुन्दर शहर काशीमा ओर्लिनुभयो र एउटा भव्य जादुई भान्सा खोल्नुभयो। उहाँको हातमा कहिल्यै नसकिने उज्यालो सुनौलो कचौरा र मीठो भोजन पस्कने पन्यु थियो। छिटै नै तातो भात र मसलाको मीठो बास्ना हावामा फैलियो, जसले सबैलाई खानका लागि निम्तो दियो।

यस अद्भुत भोजको बारेमा सुनेर, भगवान शिव हातमा एउटा सानो भिक्षापात्र लिएर भान्सामा आउनुभयो। उहाँले माता अन्नपूर्णलाई आदरपूर्वक प्रणाम गर्दै भन्नुभयो, 'कृपया मलाई पनि आफ्नो माया र भोजनको दान दिनुहोस्।' माता अन्नपूर्णले प्रफुल्लित भएर मुस्कुराउँदै उहाँको कचौरामा मायाले भरिएको तातो मीठो खिर पस्किदिनुभयो। सबै जीवहरूको यसरी हेरचाह गर्नुभएकोमा शिवजीले खुसी हुँदै मातालाई धन्यवाद दिनुभयो।

हेर्दाहेर्दै मानिसहरू, चराचुरुङ्गीहरू र जङ्गलका जनावरहरू यो खुसीको उत्सव मनाउन काशीमा भेला भए। माता अन्नपूर्णले सबैको पेट भरिने गरी र मन प्रसन्न नभएसम्म मायाले भोजन पस्कनुभयो। त्यो रमाइलो दिनदेखि, सबैले खाना खानुअघि ईश्वर र प्रकृतिलाई धन्यवाद दिन र आपसमा मीठो भोजन बाँडेर खान सिक्नुभयो।