चन्द्रघण्टा र चन्द्रमाको घण्टी

हिउँले ढाकिएका अग्ला हिमालमा एउटा दरबार बिहेका लागि सजिएको थियो। पार्वतीको बिहे शिवसँग हुँदै थियो! हरेक भित्तामा सयपत्रीका माला झुन्डिएका थिए। पार्वतीकी आमा, रानी मेना, ढोकामा पर्खिरहनुभएको थियो। "छोरीको दुलाहा हेर्न म कति आतुर छु," उहाँले भन्नुभयो।

त्यसपछि आवाज आयो। ढ्याङ, ढ्याङ, ढ्याङ! बाटो हुँदै शिव आउनुभयो, जिउभरि खरानी दलेर। उहाँको पछि भुत्ला कपाल भएका हिमाली साथीहरू ढोल बजाउँदै, खुसीका गीत गाउँदै नाचिरहेका थिए। रानी मेनाले यस्तो जन्ती कहिल्यै देख्नुभएको थिएन। "हरे!" भन्दै उहाँ भित्र लुक्न दौडनुभयो।

तर पार्वती डराउनुभएन। उहाँ मुस्कुराउनुभयो, र उहाँको जिउ चम्किन थाल्यो। उहाँ चन्द्रघण्टा बन्नुभयो, बहादुर र उज्यालो, सुनौलो सिंहमा चढेर। उहाँको निधारमा एउटा अर्धचन्द्र चम्कियो, ठ्याक्कै सानो घण्टीजस्तै।

चन्द्रघण्टाले आफ्नो सानो सुनौलो घण्टी उठाएर बजाउनुभयो। टिङ... टिङ... त्यो आवाज शीतल हावाजस्तै मीठो र सफा थियो। ढोल चुप लागे। हिमाली साथीहरू बसे र मुस्कुराए। रानी मेनाले पनि ढोकाबाट चियाउनुभयो। उहाँको चिन्ता बिलाएर गयो।

चन्द्रघण्टाले शिवलाई मायालु स्वरमा भन्नुभयो, "मेरी आमा अलिकति डराउनुभयो। तपाईं शान्त दुलाहा भएर आउनुहुन्छ?" शिव हाँस्नुभयो। एकै छिनमा उहाँ फूलको माला लगाएका, कपालमा जून सजाएका, राम्रा सफा दुलाहा बन्नुभयो। साथीहरूले पनि हतार-हतार कपाल कोरे।

रानी मेना हाँस्दै ढोका खोल्नुभयो। सयपत्रीको मण्डपमुनि पार्वती र शिवको बिहे भयो, र सबैजना नाचे। दशैंको नवरात्रको तेस्रो दिन हामी चन्द्रघण्टालाई सम्झन्छौं। तिमीलाई डर लाग्दा उहाँको सानो जूनको घण्टी बिस्तारै बजेको सम्झ: तिमी पनि बहादुर हुन सक्छौ।