देवी दुर्गा र साहसी वन-रक्षक

हरियो वनको मीठो काखमा, अग्ला-अग्ला रुखहरू मन्द हावामा मीठा गीत गाउँदै थिए। देवी दुर्गा आफ्ना शक्तिशाली सिंहमाथि चढेर मायालु नजरले वनको सयर गर्दै हुनुहुन्थ्यो। उहाँ साना चराचुरुङ्गी र साना किराहरूको हेरचाह गर्नुहुन्थ्यो। देवी दुर्गालाई वन साह्रै मन पर्थ्यो; उहाँ जहाँ-जहाँ हिँड्नुहुन्थ्यो, त्यहाँ रंगीचंगी फूलहरू मुस्कुराउँथे। उहाँको न्यानो माया र छहारीमा प्रकृतिका सबै प्राणीहरू सुरक्षित र खुसी थिए।

एउटा उज्यालो बिहान, पहाडपारिबाट ठूलो आँधी आयो र नदीमा एउटा ठूलो लेउ लागेको ढिस्को खसाइदियो। टल्किने नदीको पानी बग्न छाड्यो, र तिर्खाएका बोटबिरुवाहरू ओइलाउन थाले। कवि नाम गरेको एउटा साहसी सानो मृगले यो समस्या देख्यो र मद्दत गर्न अघि सर्यो। आफू सानो भए पनि, कविले आफ्नो हरियो घरको रक्षा गर्नुपर्छ भन्ने ठानेको थियो।

कविले आफ्नो सम्पूर्ण सानो तागत लगाएर त्यो ठूलो ढुंगालाई धकेल्यो, तर ढुंगा धेरै ठूलो थियो। तापनि, सानो मृगले हार मानेन र तिर्खाएको वनलाई बचाउन बारम्बार प्रयास गरिरह्यो। उसको ठूलो मन देखेर देवी दुर्गा उसको छेउमा प्रकट हुनुभयो। उहाँका सुनौला हातहरू न्यानो घामझैँ चम्किरहेका थिए। 'तिम्रो साहस कुनै पनि ताराभन्दा बढी चम्किलो छ, सानो रक्षक,' उहाँले मायालु स्वरमा भन्नुभयो।

आफ्नो सुनौलो कमलको फूलले विस्तारै छोएर, देवी दुर्गाले कविलाई त्यो ठूलो ढुंगा बाटोबाट हटाउन मद्दत गर्नुभयो। छ्याप्प-छ्याप्प! चिसो नदी फेरि अघि बढ्यो र किनारैकिनार खुसीले नाच्न थाल्यो। ओइलाएका रुखहरूले पानी पिउन आफ्ना हाँगाहरू उठाए, र नदीभरि ढकमक्क कमलका फूलहरू फुले।

पूरा वन मीठो हाँसो र चराचुरुङ्गीहरूको रमाइलो चिरबिरले भरियो। देवी दुर्गाले सानो कविको साहस र मायाको कदर गर्दै उसलाई ताजा चमेलीको फूलको मालाले आशीर्वाद दिनुभयो। उहाँले सबै जनावरहरूलाई सम्झाउनुभयो कि जब हामी प्रकृतिको रक्षा गर्छौँ, प्रकृतिले पनि सधैँ हाम्रो रक्षा गर्छ। त्यो खुसीको दिनदेखि, कविले मायालु देवी दुर्गासँगै गर्वका साथ यस सुन्दर वनको रक्षा गर्न थाल्यो।