कात्यायनी र ऋषिको इच्छा

हरियो जङ्गलको बीचमा कात्यायन नाम गरेका एक दयालु बूढा ऋषि बस्नुहुन्थ्यो। हरेक बिहान उहाँ आफ्नो सानो कुटीको छेउमा प्रार्थना गर्नुहुन्थ्यो। "हे माता," उहाँ भन्नुहुन्थ्यो, "कृपया मेरो घरमा मेरी छोरी भएर आउनुहोस्।"

एक बिहान जङ्गलभरि नरम सुनौलो उज्यालो छायो। त्यो उज्यालोभित्र एउटी सानी मुस्कुराउँदी केटी थिइन्। ऋषिका आँखा खुसीका आँसुले भरिए। उनी कात्यायनको घरमा आएकाले सबैले उनलाई कात्यायनी भने।

कात्यायनी दयालु र जिज्ञासु भएर हुर्किइन्। उनी मृगलाई खुवाउँथिन् र सुगाहरूसँग हाँस्थिन्। रुखमुनि बाबाका कथा सुन्थिन्। तर उनको मनभित्र एउटा उज्यालो साहस चुपचाप बढ्दै थियो।

टाढा कतै महिष नाम गरेको एउटा ठूलो दादा दुःख दिँदै थियो। ऊ राँगोजस्तै जिद्दी थियो, र सबैलाई आफ्नो घरबाट लखेट्थ्यो। देवताहरूले पनि एक्लै उसलाई रोक्न सकेनन्। "अब के गर्ने?" उनीहरू चिन्तित भए।

त्यसैले सबै देवताहरूले आफ्नो उज्यालो एकै ठाउँमा मिलाए। रातो उज्यालो, निलो उज्यालो, सुनौलो उज्यालो, सबै कात्यायनीभित्र बग्यो। उनी आफ्नो सुनौलो सिंहमा शान्त र बलियो भएर ठाडो उभिइन्। "नडराऊ," उनले भनिन्। "सँगै भएर हामी उसलाई रोक्न सक्छौं।"

कात्यायनीले त्यो दादाको सामना गरिन्, र पछि हटिनन्। अन्तमा महिषको दुःख सकियो, र सबैजना फेरि घर फर्कन पाए। दशैंको नवरात्रको छैटौं दिन हामी कात्यायनीलाई सम्झन्छौं। धेरै असल मनहरू एकजुट हुँदा कुनै पनि दादा ठूलो हुँदैन।