कुष्माण्डा र पहिलो मुस्कान

धेरै धेरै पहिले, केही पनि नहुँदा, सूर्य थिएन। जून थिएन, एउटै तारा पनि थिएन। केवल शान्त, अनन्त अँध्यारो थियो, नरम र स्थिर, केही सुरु हुने पर्खाइमा।

त्यसपछि कुष्माण्डा देवीले आँखा खोल्नुभयो। उहाँका आठवटा कोमल हात थिए, र उहाँ सुनौलो सिंहमा चढ्नुहुन्थ्यो। उहाँले अँध्यारोतिर हेर्नुभयो, र मुस्कुराउनुभयो। उहाँको मुस्कान यति न्यानो थियो कि त्यो बिहानको पहिलो उज्यालोजस्तै चम्किन थाल्यो।

त्यो उज्यालो गोलो र चम्किलो हुँदै सुनौलो अण्डाजस्तो बन्यो। कुष्माण्डाले त्यसलाई चराको बचेरा समातेजस्तै बिस्तारै हातमा राख्नुभयो। भित्र केही चलमलाउँदै थियो। चर्र्! बाहिर उज्यालोका झिल्काहरू पोखिए।

चम्किलो सूर्य निस्कियो। मुस्कुराउँदो जून र टिलपिल गर्ने तारा निस्किए। रङ्गीचङ्गी गोलो ग्रहहरू खुसीका लट्टुजस्तै घुम्दै निस्किए। तल हिमाल उठे र नदीहरू गाउन थाले। एउटै मुस्कानबाट सारा संसार जन्मियो।

कुष्माण्डाले सूर्यलाई आफ्नो घर बनाउनुभयो। त्यहाँबाट उहाँ हरेक खेत र फूलमा न्यानोपन, र हरेक झ्यालमा उज्यालो पठाउनुहुन्छ। बिहान घामले तिम्रो अनुहार छुँदा, मानिसहरू भन्छन्, त्यो उहाँको मुस्कानले शुभ प्रभात भनेको हो।

दशैंको नवरात्रको चौथो दिन परिवारहरूले कुष्माण्डालाई सम्झन्छन्। कोही उहाँलाई गोलो सुन्तला रङको फर्सी चढाउँछन्, उहाँले बनाउनुभएको संसारजस्तै गोलो। त्यसैले आज कसैलाई ठूलो न्यानो मुस्कान देऊ। कसलाई थाहा, त्यसले कुन उज्यालो सुरु गर्छ।