कार्तिकेय र मायालु मयूर

साना कार्तिकेयलाई आफ्नी प्यारी आमा माता पार्वतीसँग कैलाश पर्वतका पारिलो घाम लागेका हरिया पाखाहरूमा घुम्न धेरै मन पर्थ्यो। एक दिउँसो, उहाँले फूलको झाडीपछाडिबाट एउटा मसिनो र दुःखी आवाज सुन्नुभयो। निहुरिएर हेर्दा, कार्तिकेयले गोडामा काँडा बिझेर काँपिरहेको एउटा लजालु मयूर देख्नुभयो। विचरा मयूर साह्रै डराएको थियो, तर कार्तिकेयले उसलाई हेरेर मीठो र न्यायो मुस्कान दिनुभयो।

"साना साथी, तिमी नडराऊ, म तिमीलाई मद्दत गर्छु," बहादुर कार्तिकेयले अति मीठो र शान्त स्वरमा सुटुक्क भन्नुभयो। साह्रै माया र जतनसाथ उहाँले मयूरको गोडाबाट तिखो काँडा निकालिदिनुभयो। मयूरको दुखाइ कम गर्न उहाँले उसको सुन्दर नीलो घाँटीमा सुस्तरी मुसारिदिनुभयो। आफू सुरक्षित र माया पाएको महसुस गर्दै मयूरले आफ्नो टाउको कार्तिकेयको काँधमा बिस्तारै बिसायो।

दुखाइ हराएपछि मयूर साह्रै खुसी भयो! कार्तिकेयप्रति आफ्नो गहिरो धन्यवाद व्यक्त गर्न उसले बिस्तारै आफ्ना जादुमयी र भव्य प्वाँखहरू फिँजायो। घामको प्रकाशमा टल्कने नीलो, हरियो र सुनौलो रङहरूको एउटा अद्भुत इन्द्रधनुष नै छरियो। यो अचम्मको राम्रो दृश्य देखेर साना कार्तिकेयले खुसीले ताली बजाउनुभयो।

मयूरले आफ्नो चम्किलो टाउको झुकाएर कार्तिकेयलाई आफ्नो बलियो ढाडमा सयर गराउने इसारा गर्यो। कार्तिकेय खुसी हुँदै चढ्नुभयो र आफ्नो प्वाँखवाला साथीलाई हलुकासँग समात्नुभयो। मयूर उहाँलाई बोकेर फूलैफूलले भरिएका उपत्यकाहरूमा बिस्तारै हुत्तियो। माता पार्वतीले आफ्नो दयालु छोरालाई असाध्यै गर्व र मायालु हृदयले हेरिरहनुभयो। साँचो शक्ति त सबै जीवहरूप्रति कोमल र दयालु हुनुमा हुन्छ भन्ने कुरा उहाँलाई थाहा थियो।

त्यस विशेष दिनदेखि, त्यो मयूर कार्तिकेयको प्यारो साथी र भरपर्दो वाहन मयूर बन्यो। साना राजकुमार जहाँ जहाँ जानुहुन्थ्यो, उहाँको सुन्दर साथी गर्वका साथ उहाँकै पछि-पछि हिँड्थ्यो। कार्तिकेयले बुझ्नुभयो कि सानो दयाको भावनाले पनि सधैँ चमकने मीठो मित्रता बनाउन सक्छ। त्यसपछि उनीहरू दुवैले मिलेर सिङ्गो पर्वतलाई खुसी र हाँसोले भरिदिए।