पार्वती र सानो बीउ

पार्वती पहाडकी छोरी हुनुहुन्थ्यो, र त्यहाँ उम्रने हरेक कुरालाई उहाँ नाम सहित चिन्नुहुन्थ्यो। एक बिहान उहाँले देवन नाम गरेको एउटा केटालाई खाली खैरो भिरालोमा बसिरहेको भेट्टाउनुभयो, जहाँ केही पनि उम्रँदैनथ्यो। "यहाँ कहिल्यै केही उम्रँदैन," उसले भन्यो। पार्वती उसको छेउमा बस्नुभयो। "प्रयास गर्न चाहन्छौ?" उहाँले सोध्नुभयो।

उहाँले आफ्नो हात खोल्नुभयो। उहाँको हत्केलामा एउटा सानो खैरो बीउ थियो, नङभन्दा पनि सानो। देवनले त्यो घुमाइ-घुमाइ हेर्यो। त्यो रूखजस्तो देखिँदैनथ्यो। त्यो केहीजस्तो पनि देखिँदैनथ्यो। "यो?" उसले भन्यो। "यही," पार्वतीले भन्नुभयो।

त्यसैले देवनले कडा खैरो माटोमा सानो खाल्डो खन्यो। उसले बीउ भित्र राख्यो र माटोले पुर्यो। उसले खोलाबाट एक-एक गाग्री गर्दै पानी बोकेर ल्यायो र त्यहाँ खन्यायो। अनि ऊ पछाडि सरेर हेर्न थाल्यो। अनि हेर्यो। अनि हेरिरह्यो।

केही भएन। न त्यो दिन, न भोलिपल्ट, न पर्सि। चौथो बिहान देवनले माटोमा औंला घुसार्यो र बीउ फेरि निकाल्यो। त्यो ठ्याक्कै पहिलेजस्तै थियो। "यो काम गरिरहेको छैन," उसले भन्यो। "यो बिग्रेको छ।"

पार्वतीले पछाडिको विशाल पहाडतिर हेर्नुभयो — त्यसका फुस्रा ढुङ्गाका काँधहरू र हिउँको टोपी। "त्यसलाई कति समय लाग्यो थाहा छ?" उहाँले भन्नुभयो। "मैले भन्नै नसक्ने गरी लामो। र त्यति बेलासम्म त्यो पनि बढिरहेको जस्तो देखिँदैनथ्यो। बीउ फेरि राख, देवन। बढ्नु भनेको शान्त काम हो। त्यो तिमीले हेर्न नसक्ने ठाउँमा हुन्छ।"

त्यसैले उसले बीउ फेरि राख्यो। उसले पानी हाल्यो, अनि त्यसलाई एक्लै छोडिदियो। दिनहरू बिते, वर्षा आयो, र देवनले झन्डै बिर्सिसकेको थियो। अनि एक बिहान, त्यही खाली खैरो भिरालोमा, उज्यालोतिर उक्लिँदै गरेको सानो हरियो पातको मुना थियो। देवन त्यसको छेउमा घुँडा टेकेर बस्यो र त्यसलाई छोएन। "यो त सुरुदेखि नै काम गरिरहेको रहेछ," उसले सुस्तरी भन्यो। र पार्वती मुस्कुराउनुभयो।