भगवान् शिवप्रति सानो उपमन्युको मीठो चाहना

सानो उपमन्यु आफ्नी आमासँग जङ्गलको एउटा न्यानो कुटीमा बस्दथे। एकदिन घमाइलो बिहान, उनलाई एक कचौरा मीठो र बाक्लो दूध पिउन मन लाग्यो। उनकी आमाले मन्द मुस्कानका साथ पानीमा अलिकति चामलको पीठो मोलेर तातो पेय पदार्थ बनाइदिइन्। आमाले उनका साना हातहरू समात्दै भनिन्: "मेरो प्यारो बच्चा, आफ्नो हृदयमा माया राखेर भगवान् शिवसँग माग, किनकि उहाँ सबैभन्दा दयालु दाता हुनुहुन्छ।"

उपमन्यु हरियो जङ्गलतिर गए र एउटा चिल्लो ढुङ्गाको छेउमा बसे। उनले हात जोडे, आफ्ना चम्किला आँखा चिम्लिए र भगवान् शिवको ध्यान गर्न थाले। दिनहरू बित्दै गए, तर ती साना बालक धैर्यवान् र शान्त रहे। मायालु मृगहरू र चिरबिर गर्ने चराहरू उनको शान्त भक्ति देखेर अचम्म मान्दै उनी नजिकै सुस्तरी बसे।

उता कैलाश पर्वतमा भगवान् शिवले उपमन्युको मायाको न्यानोपन महसुस गर्नुभयो। बालकको सच्चा प्रार्थना सुनेर शिवको हृदय खुसीले भरियो। मन्द मुस्कानका साथ महान् भगवान् साना भक्तलाई भेट्न पर्वतबाट तल आउनुभयो। शिवको आगमनसँगै पूरै जङ्गल सुनौलो प्रकाशले जगमगाउन थाल्यो।

उपमन्युले आँखा खोले र भगवान् शिवलाई आफ्नो सामुन्ने उभिएको देखे। दयालु भगवान्‌ले मेघको जस्तो मीठो र गम्भीर आवाजमा त्यो ज्ञानी बालकलाई के इच्छा छ भनी सोध्नुभयो। उपमन्युले निहुरिएर ढोग्दै सुस्तरी भने: "प्यारो शिवजी, म त आफ्नी आमा र साथीहरूसँग बाँडेर पिउनका लागि अलिकति दूध मात्र चाहन्छु।" भगवान् शिवलाई बालकको यो पवित्र र निस्वार्थ चाहना धेरै मन पर्यो।

भगवान् शिवले सुस्तरी टाउको हल्लाउँदै उपमन्युका लागि मीठो दूधको एउटा चम्किलो र विशाल समुद्र नै बनाइदिनुभयो। शिवको यो अद्भुत उपहार पाएपछि सानो बालक कृतज्ञताले भरिँदै असाध्यै खुसी भएर रमाए। त्यस दिनदेखि, उपमन्यु र उनकी आमाले जङ्गलका प्रत्येक जनावरसँग मीठो दूध बाँडेर खान थाले र हृदयमा माया बोकेर खुसीसाथ बस्न थाले।