नन्दी र सुटुक्कको इच्छा

हिउँले ढाकिएको कैलाश पर्वतको उचाइमा संसारकै सबैभन्दा ज्ञानी साँढे नन्दी बस्थे। हिँड्दा ट्याङ्ग्रङ्ग बज्ने आफ्नो टल्कने पित्तलको घन्टी लगाउन नन्दीलाई साह्रै मन पर्थ्यो। सबैभन्दा धेरै त उनी आफ्ना प्यारा मित्र भगवान् शिवको छेउमा बसेर चारैतिर शान्ति छाउन रुचाउँथे।

एक पारिलो बिहान, भगवान् शिव गहिरो ध्यानमा बस्नुभयो। नन्दी उहाँकै नजिकै खोलाको चिल्लो ढुङ्गाझैँ अलिकति पनि नहल्ली बसे। आफ्ना मित्रको ध्यान भङ्ग नहोस् भनेर उनले पूरै एकाग्र भई बस्ने सङ्कल्प गरे।

अचानक, एउटा सानो बिऊ समातेर एउटी सानी लोखर्के दौड्दै डाँडामा आई। उनी भगवान् शिवसँग मद्दत माग्न चाहन्थिन्, तर उहाँलाई गहिरो ध्यानमा देखिन्। नन्दीले मायालु मुस्कान दिँदै सुटुक्क भने, 'साना साथी, तिमी आफ्नो इच्छा मलाई भन्न सक्छौ। म ध्यानपूर्वक सुन्नेछु।'

लोखर्के नन्दीको नरम कान नजिकै गई र आफ्नो गुप्त इच्छा सुटुक्क भनिन्। नन्दीले ठूलो धैर्य राख्दै, अलिकति पनि नहल्ली हरेक शब्द ध्यान दिएर सुने। उनले त्यो मीठो सन्देशलाई आफ्नो मुटुभित्र सुरक्षित राखे र जति समय कुर्न परे पनि तयार भए।

जब भगवान् शिवले अन्ततः आँखा खोल्नुभयो, नन्दीले खुसी हुँदै लोखर्केको इच्छा सुनाए। शिवजीले दङ्ग पर्दै मुस्कुराउनुभयो र तुरुन्तै त्यो इच्छा पूरा गरिदिनुभयो! उहाँले नन्दीको धैर्यवान् मन र शान्त एकाग्रताको प्रशंसा गर्दै मायाले टाउको सुम्सुम्याउनुभयो।