ब्रह्मचारिणी र मालाका दाना

हिमालकी छोरी पार्वतीको एउटा ठूलो इच्छा थियो। उहाँ सबैभन्दा अग्लो चुचुरोमा एक्लै बस्ने महायोगी शिवसँग बिहे गर्न चाहनुहुन्थ्यो। "यो सजिलो हुँदैन," मानिसहरूले भने। पार्वती केवल मुस्कुराउनुभयो।

उहाँले रेशमी सारी र गहना थन्क्याउनुभयो। सादा सेतो सारी लगाउनुभयो, र काठका दानाको माला अनि सानो कमण्डलु लिनुभयो। खाली खुट्टा उहाँ जङ्गलतिर लाग्नुभयो। अब मानिसहरूले उहाँलाई ब्रह्मचारिणी भने, अर्थात् साधनाको बाटोमा हिँड्ने।

हरेक दिन उहाँ एउटा अग्लो रुखमुनि बसेर प्रार्थना गर्नुहुन्थ्यो। हरेक प्रार्थनासँगै मालाको एउटा दाना सार्नुहुन्थ्यो। टक्क। एउटा मात्र। भोलिपल्ट फेरि, टक्क, अर्को एउटा। एउटा दाना धेरै जस्तो देखिँदैन। तर दानाहरू थपिँदै जान्छन्।

कुनै दिन मुसलधारे पानी पर्‍यो। कुनै दिन चिसो हावा चल्यो। पार्वतीले हार मान्नुभएन। उहाँले भिजेको सानो चरालाई आफ्नो ओतमा राख्नुभयो, र अघि बढिरहनुभयो, एउटा दाना, अनि अर्को एउटा।

जनावरहरूले उहाँलाई माया गर्न थाले। मृगहरू उहाँको छेउमा पल्टिए। मयूरहरू नजिकै नाचे। सारा जङ्गल उहाँको वरिपरि शान्त भयो। उहाँको मन दाना-दाना गर्दै बलियो हुँदै थियो।

दशैंको नवरात्रको दोस्रो दिन हामी ब्रह्मचारिणीलाई सम्झन्छौं। के तिमी पनि केही गाह्रो कुरा सिक्दैछौ, जस्तै पढ्न, वा साइकल चलाउन? हरेक दिन अलिअलि प्रयास गर, मालाको एउटा दाना सारेजस्तै। एक दिन फर्केर हेर्दा, तिमी कति अघि आइसक्यौ भनेर देख्नेछौ।