जमरा र आशीर्वादको टीका

दशैंको पहिलो दिन आशाले हजुरआमासँग मिलेर सानो थालमा माटो राखी जौका बीउ रोपिन्। "के यी साँच्चै उम्रन्छन् त?" आशाले सोधिन्। "यिनलाई पानी, अलिकति अँध्यारो र धेरै धैर्य चाहिन्छ," हजुरआमाले भन्नुभयो। "यिनलाई हामी जमरा भन्छौं।"

हरेक बिहान आशाले थालमा अलिकति पानी छर्किन् र नरम कपडाले छोपिदिइन्। दोस्रो दिन उनले चियाइन्, तेस्रो दिन पनि। खाली कालो माटो मात्र! "धैर्य गर," हजुरआमाले मुस्कुराउँदै भन्नुभयो। "असल कुरा चुपचाप बढ्छ।"

नवौं दिनको बिहान आशाले कपडा उठाइन् र छक्क परिन्। थालभरि साना, नरम, सुनौला अङ्कुर उम्रेका थिए, घामका किरणजस्तै चम्किलो! "जमरा!" उनी खुसीले कराइन्। कोठाभरि ताजा र मीठो बास्ना फैलियो।

दशौं दिन, विजया दशमीमा, घर सफा र चम्किलो थियो। सबैले नयाँ लुगा लगाएका थिए। आमाले चामल, दही र रातो रङ मिसाएर नरम टीका तयार गर्नुभयो। काका, काकी र दिदीभाइहरू टाढाटाढाबाट आए, र घरभरि हाँसो गुञ्जियो।

आशा हजुरबुबा र हजुरआमाको अगाडि बसिन्। हजुरआमाले उनको निधारमा रातो टीका लगाइदिनुभयो र केही सुनौला जमरा उनको कपालमा सजाइदिनुभयो। "तिमी खुसी, स्वस्थ र दयालु होऊ," उहाँले भन्नुभयो। आशाले ढोगेर उहाँहरूको पाउ छोइन्, र हजुरबुबाले मुस्कुराउँदै उनलाई सानो उपहार दिनुभयो।

त्यसपछि आशाले परिवारका सबैलाई एकएक गरी जमरा दिइन्। सबै न्यानो पिँढीमा बसेर मीठो सेल रोटी खाए। विजया दशमीमा हामी सम्झन्छौं, असल कुराको जित हुन्छ, र माया, धैर्य र परिवारले हरेक दिनलाई उज्यालो बनाउँछ।