राहुल र पानीको कचौरा

साना राहुललाई शान्त बाँसको घारीमा खेल्न साह्रै मन पर्थ्यो। एक घमाइलो दिउँसो, उनले रमाइलोका लागि केही आगन्तुकहरूलाई एउटा सानो झुठ बोले। साना ठट्टाहरूले कसैलाई हानी गर्दैनन् भन्ने उनलाई लाग्थ्यो। ज्ञानी र दयालु बुद्धले यो देख्नुभयो र मायालु पाठ सिकाउने समय आयो भन्ने बुझ्नुभयो।

बुद्धले साना राहुललाई बोलाउनुभयो र एक कचौरा सफा पानी माग्नुभयो। राहुल छिटो कुद्दै गएर चिसो, टिल्पिलाउँदो पानीले भरिएको एउटा काठको कचौरा लिएर आए। उनले त्यसलाई आफ्ना गुरुका गोडाछेउ बिस्तारै राखे। राहुलले उत्सुक आँखाहरूले हेरिरहँदा बुद्धले ध्यानपूर्वक आफ्ना गोडाहरू पखाल्नुभयो।

त्यसपछि, बुद्धले कचौरामा बाँकी रहेको धमिलो पानीतिर देखाउनुभयो। उहाँले राहुललाई के अब कसैले यो पानी पिउन चाहन्छ भनेर सोध्नुभयो। राहुलले टाउको हल्लाउँदै त्यो फोहोर छ भने। बुद्धले सम्झाउनुभयो कि झुठ बोल्नाले हाम्रो मन पनि त्यस धमिलो पानीजस्तै फोहोर हुन्छ।

त्यसपछि, बुद्धले कचौराको एक-एक थोपा पानी पोखिने गरी त्यसलाई ढल्काउनुभयो। उहाँले कोमल हातले कचौरालाई घोप्ट्याइदिनुभयो। उहाँले राहुललाई भन्नुभयो कि झुठ बोल्नाले हाम्रो भित्री असलपना हराएर जान्छ र मन घोप्ट्याएको कचौराजस्तै खाली हुन्छ। राहुलले कुरा बुझ्दै ध्यानदिएर सुने।

अन्त्यमा, बुद्धले राहुललाई कचौरालाई फेरि उल्ट्याएर सुल्टो बनाउन भन्नुभयो। राहुलले त्यसलाई सफा, कञ्चन पानीले भरे र सधैँ साँचो अनि मीठो बोली बोल्ने बाचा गरे। बुद्धले मुस्कुराउँदै राहुलको टाउकामा मायाले हात राख्नुभयो। न्यानो घाममा उनीहरूका मन साह्रै हलुका र शान्त भए।