कृष्ण र नौनी

गाई र हरिया खेत भएको एउटा गाउँमा नौनी माटाका भाँडामा राखिन्थ्यो, र ती भाँडा भान्साको छतबाट डोरीले झुन्ड्याइन्थे। ती धेरै माथि झुन्डिन्थे। त्यो कृष्णका कारण थियो।

कृष्ण एकदमै सानो हुनुहुन्थ्यो, तर उहाँका साथीहरू थिए। उनीहरू एकअर्काको काँधमा उभिएर हल्लिने, हाँस्ने पहरा बनाए, र सबैभन्दा माथि कृष्ण चढ्नुभयो, दुवै हात पसार्दै।

भाँडो तल आयो। नौनी भित्र गयो। यशोदा आँगनबाट भित्र आउँदा उहाँले आफ्नो छोरालाई भुइँमा बसेको भेट्नुभयो — गालामा, हातमा, चिउँडोमा र एउटा सानो नीलो नाकमा सेतो नौनी टाँसिएको।

उहाँ छेउमै घुँडा टेकेर बस्नुभयो। "कृष्ण," उहाँले सोध्नुभयो, "तिमीले नौनी खायौ?" कृष्णले सोच्नुभयो। उहाँले रित्तो भाँडो हेर्नुभयो। उहाँले आमालाई हेर्नुभयो। "खाइनँ," उहाँले भन्नुभयो।

"त्यसो भए मुख खोल," यशोदाले भन्नुभयो, "म हेर्छु।" अनि कृष्णले मुख फराकिलो पारेर खोल्नुभयो, किनभने उहाँ चार वर्षको हुनुहुन्थ्यो, र किनभने मुखले गोप्य कुरा राम्ररी लुकाउन सक्दैन भन्ने उहाँले अझै सिकेको थिएन। अनि त्यहाँ नौनी थियो।

यशोदा हाँस्न थाल्नुभयो, अनि कृष्ण पनि हाँस्न थाल्नुभयो, र उहाँले छोरालाई नौनीसहितै काखमा तान्नुभयो। "अर्को पटक," उहाँले कपालमा फुस्फुसाउनुभयो, "मलाई भन्नू न। मैले त दिइहाल्थें नि।" अनि कृष्ण सधैं भन्नुहुन्थ्यो — त्यो दिनको सबैभन्दा गुलियो कुरा त्यही थियो।