साना कृष्णको अञ्जुलीभरि अन्न

घामको न्यानो किरण पोखिएको सुन्दर वृन्दावन गाउँमा, एक दयालु फलफूल बेच्ने आमा गल्लीमा आउनुभयो। 'मीठा-मीठा काफल! रसिला आँप!' उहाँले मन्द मुस्कानका साथ बोलाउनुभयो। साना कृष्णले उहाँको आवाज सुन्नुभयो र दौडँदै ढोकामा पुग्नुभयो। उहाँको पेटमा भोकको मुसो दगुर्न थाल्यो, अनि ती रसिला र रङ्गीचङ्गी फलहरू खान औधी मन लाग्यो।

ठूला मानिसहरूले मीठा खानेकुरा लिन अन्न साट्छन् भन्ने कान्हालाई थाहा थियो। उहाँ फुर्तिसाथ घरभित्र दगुर्नुभयो र ठूलो माटाको घैँटोमा हात हाल्नुभयो। आफ्ना साना-साना हत्केलाहरू जोडेर, उहाँले आफूले समात्न सक्ने जति सुनौला गहुँका दानाहरू अञ्जुलीमा भर्नुभयो। पहिलोपटक खानेकुरा साट्न पाउँदा उहाँ साह्रै खुसी हुनुहुन्थ्यो!

कृष्ण आफ्ना साना-साना गोडा चाल्दै छिटो-छिटो सडकतिर लाग्नुभयो। तर अनि यो के भयो! ती साना दानाहरू उहाँका गोलमटोल औँलाहरूबाट खस्न थाले। टप्प-टप्प! धुलाम्य बाटोमा अन्नका दानाहरू पोखिए। फलफूल बेच्ने आमाकहाँ पुग्दा त उहाँको हत्केलामा केही दाना मात्र बाँकी थिए।

कृष्णले मायालु मुस्कानका साथ बाँकी रहेका ती साना दानाहरू अगाडि बढाउनुभयो। फलफूल बेच्ने आमाले ती प्यारा कान्हालाई हेर्नुभयो, अनि उहाँको मन औधी खुसीले पग्लियो। उहाँलाई पोखिएका अन्नको अलिकति पनि प्रवाह भएन। उहाँले खुसी हुँदै कृष्णका साना हातहरूमा मीठा र पाकेका फलहरू अटाउनै नसक्ने गरी भरिदिनुभयो।

साना कृष्ण खिलखिलाउँदै र उफ्रँदै, मीठो फल टोक्दै अघि बढ्नुभयो। जब फलफूल बेच्ने आमाले आफ्नो डोकोमा हेर्नुभयो, उहाँ अचम्ममा पर्नुभयो! बाँकी रहेका सबै फलहरू चम्किने हीरा-मोती र टल्कने सुनका सिक्कामा बदलिसकेका थिए। उहाँको विशाल हृदयले मायापूर्वक दिएको थियो, र कृष्णले उहाँलाई सधैँका लागि आशीर्वाद दिनुभयो।