कृष्ण र गोवर्धन पर्वत

वृन्दावनका मीठा हरिया खेतहरूमा, गाईहरू गोवर्धन पर्वत नजिकै खुसी हुँदै चरिरहेका थिए। त्यस पहाडले तिनीहरूलाई खानलाई मीठो घाँस, पिउनलाई चिसो पानी र सुस्ताउनलाई शीतल रुखहरू दिएको थियो। "हेर त, यो पहाडले हामीलाई हरेक दिन कति धेरै कुरा दिन्छ!" प्यारा कृष्णले उज्यालो मुस्कानका साथ भने। "हामीले हाम्रा प्यारा गाईहरूलाई खुवाउने यो पहाडलाई धन्यवाद दिनुपर्छ!" गाउँलेहरूले खुसी हुँदै टाउको हल्लाए र धन्यवादका मीठा गीतहरू गाउन थाले।

उता आकाशमाथि, राजा इन्द्रले तल हेरे। उनी साह्रै घमण्डी थिए, र वर्षा गराएबापत आफ्नो मात्रै जयजयकार हुनुपर्छ भन्ने ठान्थे। "तिनीहरूले मेरो सट्टा पहाडको पूजा गरिरहेका छन्!" इन्द्रले निधार खुम्च्याउँदै भने। उनले हात के हल्लाएका थिए, नीलो आकाशैभरि काला असारे बादलहरू मडारिए। हुरुरु हावा चल्न थाल्यो र उपत्यकामा दर्के झरी पर्न थाल्यो।

पानी दर्किँदै दर्किँदै गयो। साना बाछो-बाछीहरू जाडोले काप्न थाले, अनि गाउँलेहरू हारगुहार गर्दै कृष्णतिर कुदे। "पिर नगर," कृष्णले मायालु स्वरमा भने। "यो पहाडले नै हाम्रो रक्षा गर्नेछ।" उनी सरासर त्यो विशाल हरियो पहाडतिर गए, आफ्नो देब्रे हात बढाए, र सिङ्गो पहाडलाई आफ्नो कान्छी औंलाको टुप्पामा स्वात्तै उचाले! उनले त्यसलाई एउटा ठूलो हरियो छाता जसरी आकाशमा अड्याएर राखे।

"सबै जना मुनि आऊ!" कृष्णले हाँस्दै बोलाए। सबै आमा, बुबा, बालबालिका र प्यारा गाईहरू उचालिएको पहाडमुनि ओत लागे। भित्र त एकदमै न्यानो र ओभानो थियो। कृष्णले विशाल पहाडलाई आफ्नो सानो औंलामा सजिलै सन्तुलन मिलाएर राखेका थिए। उनी लगातार सात दिनसम्म सबैलाई हेरेर मुस्कुराइरहे। बाहिर आँधीबेहरी पहाडमा बजारिरह्यो, तर गाउँलेहरूलाई पानीको एउटा थोपा पनि लागेन।

अन्ततः, राजा इन्द्रले आफ्नो गल्ती महसुस गरे। उनले बुझे कि घमण्डले गर्दा उनी अन्धो भएका रहेछन्, जबकि साना कृष्णको महान् शक्ति त सबैप्रतिको चोखो माया र हेरचाहबाट आएको थियो। काला बादलहरू हटेर गए, र खेतहरूमा फेरि न्यानो सुनौलो घाम लाग्यो। इन्द्र तल ओर्लिए र मुस्कुराइरहेका साना कृष्णसामु आदरपूर्वक हात जोडे। अनि त्यसै दिनदेखि, संसारकै सबैभन्दा ठूलो शक्ति भनेको साना र निर्बलहरूको रक्षा गर्ने शक्ति हो भन्ने कुरा सबैले बुझे।