चन्द्रदेव र कलिलो रात्रिफूल

माथि चिसो रातको आकाशमा, दयालु चन्द्रदेव चम्किलो र डल्लो भएर चम्किरहनुभएको थियो। तल मस्त निदाएको बगैँचाको पोखरीमा, एउटा सानो फूलको कोपिलाले आफ्ना साना आँखा खोल्यो। 'म अहिल्यै फुल्न चाहन्छु!' सानो कोपिलाले उत्सुक हुँदै साउती गर्‍यो। चन्द्रदेवले न्यानो, मायालु आँखा र मीठो मुस्कानका साथ तल हेर्नुभयो।

सानो कोपिलाले आफ्ना पातहरू हल्लायो र आफ्ना पाप्राहरू खोल्न धेरै कोसिस गर्‍यो। तर साना पाप्राहरू अझै कसेर जोडिएका थिए। 'म किन नफुलेको होला?' थाकेको सानो फूलले सुस्केरा हाल्यो। चन्द्रदेव उसलाई सान्त्वना दिन एउटा नरम चाँदीजस्तै बादलमा तैरिँदै नजिक आउनुभयो।

'प्यारी सानी फूल, राम्रा कुराहरू पाउन हतार गर्नु हुँदैन,' चन्द्रदेवले आफ्नो शान्त र ज्ञानी स्वरमा भन्नुभयो। 'धैर्यता एउटा यस्तो शान्त उपहार हो, जसले हामीलाई बलियो बनाउँछ।' चन्द्रदेवले एउटा मीठो, सपनाजस्तै लोरी गुनगुनाउन थाल्नुभयो। रातको मन्द हावा एकदमै शान्त र स्थिर भयो।

सानो फूलले चन्द्रदेवको मीठो गीत सुन्यो र एउटा लामो, शान्त सास फेर्‍यो। उसले बल गर्न छाडिदियो र रातको चिसो हावामा आरामसँग बस्यो। उसले चन्द्रमाका मीठा चाँदीजस्ता किरणहरू पिउँदै भित्रैदेखि खुसी अनुभव गर्‍यो। उसले शान्त मनले पर्खिन सिक्यो।

बिस्तारै-बिस्तारै, एउटा पाप्रा खुल्यो, अनि अर्को पनि! त्यो सानो कोपिला तिर्मिराउँदा ताराहरूमुनि एउटा सुन्दर, चम्किलो रात्रिफूल बनेर फुल्यो। 'तिमीले धेरै समझदारीका साथ पर्ख्यौ,' चन्द्रदेवले गर्वका साथ मुस्कुराउँदै भन्नुभयो। उहाँले त्यो खुसी फूललाई जादुई चाँदीको चम्किलो किरणले सजाइदिनुभयो।