गणेश र चन्द्रमा

गणेशलाई संसारमा सबैभन्दा बढी मिठाई मन पर्थ्यो। चाडमा सबैले उहाँलाई मोदक ल्याइदिए — नरम र गोलो, नरिवल र सख्खरले भरिएका। उहाँले एउटा खानुभयो, अनि पाँचवटा, अनि कसैले गन्नै नसक्ने गरी धेरै।

चन्द्रमा माथि उक्लिएपछि गणेश आफ्नो सानो मुसो क्रौञ्चमाथि चढेर घर फर्कन लाग्नुभयो। तर उहाँको पेट यति भरिएको र गोलो थियो कि उहाँ एकातिर, अनि अर्कोतिर हल्लिनुभयो। उहाँ नरम घाँसमा लड्नुभयो, र मोदकहरू यताउता गुडे।

माथि आकाशमा चन्द्रले यो सबै देखे। उनी हाँसे — न्यानो हाँसो होइन, तीखो र चाँदीजस्तो हाँसो, जुन सारा आकाशभरि गुञ्जियो। "हेर त," चन्द्र गिज्याए, "आफैं मोदकजस्तै गुड्दै हुनुहुन्छ!"

गणेश बिस्तारै उठ्नुभयो र आफ्नो धोतीबाट घाँस झार्नुभयो। लड्नु सानो कुरा हो, उहाँले सोच्नुभयो, तर कसैले हाँसिदिनु गाह्रो कुरा हो। "चन्द्र," उहाँले शान्त स्वरमा भन्नुभयो, "तिमी सुन्दर छौ। र आज राति तिमीले आफ्नो सुन्दरता अर्कोलाई सानो महसुस गराउन प्रयोग गर्‍यौ।" उहाँले हात उठाउनुभयो, र चन्द्रमाको उज्यालो हराउँदै गयो, जबसम्म आकाशमा ताराबाहेक केही रहेन।

रात अत्यन्तै अँध्यारो भयो। यात्रुहरूले बाटो बिर्से। कमलका फूलहरू कहिल्यै नआउने उज्यालो कुर्दै बन्दै रहे। चन्द्रले तल त्यो अँध्यारो, शान्त संसार हेरे, र उनको मन भारी भयो। उनी शिर निहुराएर गणेशकहाँ आए। "मलाई माफ गर्नुहोस्," उनले भने। "म हाँसें किनभने तपाईं मभन्दा फरक हुनुहुन्थ्यो। त्यो हाँस्नुको निर्दयी कारण थियो।"

गणेश मुस्कुराउनुभयो, र उहाँको मुस्कान दियोजस्तै न्यानो थियो। "अब यसलाई ठीक पारौं," उहाँले भन्नुभयो। "तिमी हरेक रात पूर्ण हुनेछैनौ। तिमी बढ्नेछौ — हरेक साँझ अलिअलि — जबसम्म तिमी फेरि पूरा हुँदैनौ। र हरेक महिना, बढ्दै जाँदा, तिमीले सम्झनेछौ।" र त्यसैले, अहिले पनि, चन्द्रमा घट्छ र फेरि बढ्छ, बारम्बार, आजको दिनसम्म।