मित्रताको तैरिने पुल

राजकुमार राम आफ्ना वीर मित्र हनुमानका साथ सुनौलो बालुवा भएको किनारमा उभिनुभएको थियो। उहाँहरूका पछाडि चकचके बाँदर र बलिया भालुहरूको एउटा सुन्दर सेना थियो। आँखाले देखुञ्जेल ठूलो नीलो समुद्र फैलिएको थियो। सुन्दर टापू लङ्का पुग्न उहाँहरूले यति ठूलो समुद्र कसरी पार गर्ने होला? रामले मायालु विश्वासका साथ मुस्कुराउँदै सोच्नुभयो, उहाँहरूले मिलेर अवश्य पनि एउटा बाटो पहिल्याउनुहुनेछ।

बलिया भालुहरूले ठूला-ठूला चट्टानहरू उचाले भने खुसी बाँदरहरूले साना ढुङ्गाहरू बोके। उनीहरूले धेरै माया र श्रद्धाका साथ प्रत्येक ढुङ्गामा राजकुमार रामको पवित्र नाम लेखे। हनुमानले खुसी हुँदै एउटा ठूलो चट्टान उचाल्नुभयो र पानीमा राख्नुभयो। छ्याप्प! त्यो गह्रौं चट्टान अलिकति पनि डुबेन, बरु काठको सानो डुङ्गाजस्तै लहरहरूमाथि सुस्तरी तैरिन थाल्यो।

कुनै एक बाँदर वा भालुले एक्लै त्यो बाटो बनाउन सक्दैनथे। तर सबै मिलेर उनीहरू एउटा सुन्दर टोली बनेका थिए। एउटा सानो धर्के लोखर्के पनि तातो बालुवामा पल्टियो। उसले ढुङ्गाका मसिना काप भर्न बालुवाका कणहरू बोक्यो। ढुङ्गामाथि ढुङ्गा थपिँदै जाँदा, त्यो तैरिने पुल झन् लामो र बलियो बन्दै गयो। त्यो अद्भुत बाटो समुद्रपारि पुगेपछि सबैले खुसीले ताली बजाए।

प्रफुल्लित हृदय र खुसीका पाइलाहरूसँगै सेनाहरू त्यो चमत्कारिक पुलमाथि हिँड्न थाले। हनुमानले रामको छेउमा अघि-अघि बाटो देखाउँदै आदरका साथ हात जोड्नुभयो। शान्त वातावरणमा उनीहरू सँगै अघि बढ्दा समुद्रका मसिना लहरहरू सुस्तरी हम्किरहेका थिए। पाइलैपिच्छे, उनीहरूको शान्त विश्वास र सामूहिक कार्यले उनीहरूलाई सुरक्षित रूपमा अर्को किनारमा पुर्‍यायो।

राजकुमार रामले साहस र दयाका साथ जित्नुभयो। उहाँले आफ्नी प्यारी पत्नी सीतालाई खुला अँगालोले स्वागत गर्नुभयो। टिल्पिलाउँदा ताराहरूमुनि उनीहरू खुसी भएर हात समाती उभिए। थाकेका बाँदर र भालुहरू आफ्नै पुलमा गर्व गर्दै शीतल जूनमुनि आराम गर्न थाले। अब माया र न्यानोपनाका साथ सबै जना सुत्ने बेला भएको थियो।