सुनौलो मृग

शान्त हरियो जङ्गलमा, राजकुमार राम र सीता वीर भाइ लक्ष्मणसँग खुसीसाथ बस्नुहुन्थ्यो। मीठो घाम लागेको एक दिउँसो, सीताले अग्ला रुखहरूका बीच अनौठो दृश्य देख्नुभयो। त्यो त शुद्ध सुनझैँ टल्किने छाला भएको सुन्दर मृग थियो। मन्द हावामा त्यो सुस्तरी चम्किरहेको थियो। सीताले अचम्म मान्दै मुस्कुराएर, त्यो अद्भुत जीवलाई कुटी नजिक ल्याइदिन रामसँग बिस्तारै अनुरोध गर्नुभयो।

राजकुमार राम सीतालाई खुसी बनाउन चाहनुहुन्थ्यो, त्यसैले उहाँ त्यो प्यारो मृग खोज्न जङ्गलतिर लाग्नुभयो। उहाँले भाइ लक्ष्मणलाई सीताको सुरक्षाका लागि घरमै बस्न भन्नुभयो। लक्ष्मणले न्यानो मुस्कानसहित ढोका अगाडि होसियारीपूर्वक पहरा दिनुभयो। राम अगाडिको सुनौलो चमक पछ्याउँदै, सुकेका पातहरूको सरसराहटमा सुस्तरी अघि बढ्नुभयो।

जङ्गलको अझै भित्र, त्यो सुनौलो मृग फूलहरूका बीच चञ्चल भएर उफ्रिरहेको थियो। त्यो मृग कुनै वास्तविक जनावर थिएन, बरु मारीचले बनाएको चलाख जादुई रूप थियो। मारीचलाई चम्किला वस्तु बनेर बटुवाहरूलाई झुक्याउन मन पर्थ्यो। रामले आफ्ना ज्ञानी आँखाहरूले ध्यानपूर्वक हेर्नुभयो। उहाँले त्यो मृग उज्यालोले बनेको जादुई रूप मात्र हो भन्ने थाहा पाउनुभयो।

राम टाढा हुनुभएको बेला, रूप बदलेका एक पाहुना आए। उनले सीतालाई उड्ने सुनौलो रथमा बोलाए। त्यो रथ शान्त आकाशतिर उडेर गयो। वीर वृद्ध चरा जटायुले रुखको अग्लो हाँगाबाट, रथ बादलहरू पार गर्दै गएको चुपचाप हेरिरहे।

फर्केर सीतालाई नदेखेपछि, रामले माया र स्नेहका साथ लक्ष्मणको हात समाउनुभयो। सीतालाई घर फर्काउन आफूहरू साहसी र बुद्धिमान् हुनुपर्छ भन्ने उहाँहरूलाई थाहा थियो। मनमा शान्त साहस बोकेर, दुवै भाइ सँगै जङ्गलको बाटोमा अघि बढ्नुभयो। मायाले भरिएको महान् यात्राका लागि तयार हुँदै, उहाँहरूले एक-अर्कालाई हेरेर न्यानो मुस्कान साटासाट गर्नुभयो।