बाल राम र शक्तिशाली धनुष

साना राजकुमार रामलाई ज्ञानी महर्षि विश्वामित्रबाट नयाँ-नयाँ कुरा सिक्न धेरै मन पर्थ्यो। राम र उहाँका वीर भाइ लक्ष्मण हरियालीले भरिएका सुन्दर वनहरूमा एकसाथ हिँड्नुहुन्थ्यो। उहाँहरूले शान्त र आदरभावका साथ गुरुका प्रत्येक उपदेश ध्यानपूर्वक सुन्नुहुन्थ्यो। एक बिहान, गुरु विश्वामित्र मुस्कुराउनुभयो। उहाँले दुवै राजकुमारलाई मिथिलाको भव्य राज्य घुम्न निम्तो दिनुभयो।

राजा जनकले खुला हृदय र ताजा कमलका फूलहरू अर्पण गर्दै आफ्ना पाहुनाहरूको स्वागत गर्नुभयो। उहाँले दरबारको बीच भागमा राखिएको एउटा भव्य फलामको बाकस देखाउनुभयो। त्यो बाकसभित्र भगवान् शिवको एउटा अति नै विशाल धनुष थियो। धेरै बलिया राजाहरूले त्यसलाई उचाल्ने कोसिस गरे। तर कसैले पनि त्यसलाई अलिकति हल्लाउन सकेनन्।

राजकुमारी सीताले दरबारको कौसीबाट शान्त भई हेरिरहनुभएको थियो। उहाँ दयालु र सुशील हुनुहुन्थ्यो। कुनै असल व्यक्तिले त्यो विशाल धनुष उचाले हुन्थ्यो भन्ने उहाँ चाहनुहुन्थ्यो। राम शान्त मुस्कानका साथ अगाडि बढ्नुभयो। उहाँले आफ्नो बलको अलिकति पनि घमण्ड गर्नुभएन। बरु, उहाँले दुवै हात जोडेर त्यस पवित्र धनुषलाई ढोग्नुभयो।

रामले त्यो भारी धनुषलाई मयूरको कोमल प्वाँखजस्तै हलुका र सहजै ढङ्गले उचाल्नुभयो। दरबारका मानिसहरू अचम्म मान्दै छक्क परे! रामले धनुषको सन्तुलन जाँच्न डोरी तानेपछि सभाहलभरि एउटा ठूलो गुञ्जन फैलियो। त्यो प्राचीन धनुष यसरी सुन्दरतापूर्वक बाङ्गियो कि चम्किलो प्रकाशको वर्षासहित दुई टुक्रा भएर भाँचियो।

राजा जनकले खुसी हुँदै जयजयकार गर्नुभयो र मीठो बासना आउने चमेलीको माला अर्पण गर्नुभयो। राजकुमारी सीताले माया र विश्वासका साथ रामको साथसाथै हिँड्न तयार हुँदै उज्यालो मुस्कान छर्नुभयो। सबैले रामको शान्त साहस र नम्र हृदयको प्रशंसा गरे। साँचो शक्ति सधैँ दयालु र नम्र व्यक्तिहरूमै हुन्छ भन्ने कुरा मानिसहरूले बुझे।