हनुमान र राजकुमार रामको भेट

राजकुमार राम र उहाँका प्यारा भाइ लक्ष्मण शान्त वनमा विस्तारै हिँड्दै हुनुहुन्थ्यो। लामो यात्राले थकित भए पनि उहाँहरू राजकुमारी सीताको खोजीमा हुनुहुन्थ्यो। केही बेरमै उहाँहरू सुन्दर ऋष्यमूक पर्वतको फेदीमा पुग्नुभयो। साँझको मन्द हावामा अग्ला रुखहरू सुस्तरी नाचिरहेका थिए। घामले आकाशमा सुन्तला र सुनौलो रङ्ग भरिरहेको थियो।

रुखका अग्ला हाँगाहरूबाट हनुमानले तल हिँडिरहेका दुई सुन्दर यात्रीहरूलाई देख्नुभयो। हनुमान एक साहसी, चलाख र अति दयालु मन भएका वानर हुनुहुन्थ्यो। उहाँ पाहुनाहरूको स्वागत गर्न प्वाँख जस्तै हल्का भएर सुस्तरी तल ओर्लिनुभयो। उहाँले मीठो र नम्र स्वरमा उहाँहरू को हुनुहुन्छ भनी सोध्नुभयो र हार्दिक प्रणाम गर्नुभयो।

जब राजकुमार रामले आफ्नो नाम भन्नुभयो, हनुमानको हृदयमा अद्भुत खुसी छायो। राम नै उहाँका प्यारा प्रभु हुनुहुन्थ्यो। हनुमानले तुरुन्तै आफ्ना प्रभुलाई चिन्नुभयो। उहाँले गहिरो मायाका साथ दुवै हात जोडेर शिर झुकाउनुभयो। रामले मुस्कुराउँदै हनुमानलाई आफ्नै भाइजस्तै अङ्गालो हाल्नुभयो।

हनुमान ज्यादै खुसी हुनुभयो। उहाँले दुवै दाजुभाइलाई पहाडमा बोकेर लैजाने विचार गर्नुभयो। मायाका साथ उहाँले राम र लक्ष्मणलाई आफ्ना बलिया काँधमा बसाल्नुभयो। उहाँ राजा सुग्रीव र वानर साथीहरूलाई भेट्न हावामा उफ्रिनुभयो। खुसी भएका वानरहरू जम्मा भए, अनि रामलाई मद्दत गर्ने वचन दिए।

रातिको आकाशमा ताराहरू टिमटिमाउन थाले। हनुमान खुसी हुँदै रामको नजिकै बस्नुभयो। एउटा सुन्दर नयाँ मित्रता सुरु भएको थियो। त्यसले अँध्यारो रातलाई न्यानोपन र आशाले भरिदियो। हनुमान साथमा भएकाले रामलाई अब एक्लोपन लागेन। शान्त वन शीतल चन्द्रमाको काखमा सुतिरहेको थियो।