हनुमान र सूर्य

हनुमान सानो हुँदा प्रायः हरेक बिहान भोकाएर उठ्थे। त्यो बिहान त झन् धेरै भोक लागेको थियो। उहाँले आफ्नो गोलो पेट मुसार्नुभयो र पातहरूबाट बाहिर केही गुलियो खानेकुरा खोज्नुभयो।

अनि उहाँले देख्नुभयो। आकाशमा तल्तिर, गोलो, सुनौलो र चम्किलो, कसैले नदेखेको सबैभन्दा ठूलो आँप बसेको थियो। "कति ठूलो," हनुमानले सुस्तरी भन्नुभयो। त्यो सूर्य हो भन्ने उहाँलाई थाहा थिएन।

त्यसैले उहाँ उफ्रनुभयो। हनुमान डाँडाबाट माथि रूखका टुप्पा नाघेर, चराहरू नाघेर, बादल नाघेर उफ्रनुभयो, पछाडि पुच्छर झन्डाझैं फरफराउँदै। माथि र माथि, दुवै हातले आफ्नो खाजा समात्न पुग्दै।

सूर्यले एउटा सानो बालक मुख बाएर आफूतिर उड्दै आएको देखे, तर उनी रिसाएनन्। उनले न्यानो उज्यालोको हात पसारेर हनुमानलाई बिस्तारै रोके, पुतलीको पखेटा नबिगारी समातेझैं। "नानी," सूर्यले भने, "म आँप होइन।"

हनुमानले त्यो विशाल सुनौलो अनुहार हेर्नुभयो र आफूलाई निकै सानो महसुस गर्नुभयो। "मलाई माफ गर्नुहोस्," उहाँले भन्नुभयो। "म त भोकाएको मात्र थिएँ।" सूर्य मुस्कुराए। "भोक नराम्रो कुरा होइन," उनले भने। "तर तिमीले हेर्नुभन्दा पहिले उफ्र्यौ। तिमी आकाशसम्म पुग्न सक्ने बलियो छौ, र त्यसैले तिमीले पहिले सोध्न सिक्नुपर्छ।"

"त्यसो भए मलाई सिकाउनुहोस्," हनुमानले भन्नुभयो। अनि यसरी नै संसारकै बलियो बालक हरेक बिहान सूर्यसँग अक्षर सिक्न शान्त भएर बस्न थाले। उहाँ ठूलो भएपछि समुद्र नाघ्नुभयो र पहाड बोक्नुभयो — तर उहाँ सधैं भन्नुहुन्थ्यो, सबैभन्दा गाह्रो काम त शान्त भएर सुन्नु थियो।