लङ्कामा हनुमानका रमाइला बदमासीहरू

शान्त अशोक वाटिकामा साना हनुमानले स्नेही सीता मातालाई सादर प्रणाम गर्नुभयो। उहाँलाई सुरक्षित र कुशल देखेर हनुमान औधी खुसी हुनुभयो। अब उहाँ महान् राजकुमार रामका साथीहरू कति बाठा छन् भनेर राजा रावणलाई देखाउन चाहनुहुन्थ्यो। हनुमान छाती फुलाउँदै मुसुक्क हाँस्नुभयो। अब त केही रमाइला बदमासीहरू गर्ने समय भएको थियो!

हनुमान अग्ला फलफूलका रूखहरूमा माथि-माथि उफ्रिनुभयो। उहाँले रुखका हाँगाहरू यसरी हल्लाउनुभयो कि राता र मीठा आँपहरूको वर्षा नै भयो। मीठा फलहरू ढाल र टोपमा ठोकिँदा निद्रालु पालेहरू जुरुक्क उठे। पालेहरूले आँखा झिम्काउन नपाउँदै हनुमानले उनीहरूका खुट्टाका औँलामा कामैकुरी लगाएर सुइँकुच्चा ठोक्नुभयो। हनुमान मुसुमुसु हाँस्दै भागिरहनुभयो। रिसाएका पालेहरू भने स्वाँ-स्वाँ गर्दै उहाँको पछि पछि घुमिरहे।

चाँडै नै पालेहरूले हनुमानलाई राजा रावणको भव्य महलमा पुर्‍याए। राजा एउटा विशाल सिंहासनमा बसेका थिए, तर उनले हनुमानलाई बस्न आसन दिन बिर्सिए। हनुमानले यसको अलिकति पनि वास्ता गर्नुभएन। उहाँले आफ्नो जादुई पुच्छरलाई लामो र अझ लामो बनाउनुभयो। उहाँले पुच्छरलाई घुमाएर एउटा अग्लो र खँदिलो आसन बनाउनुभयो र स्वाट्टै त्यसैको माथि बस्नुभयो। अब हनुमान राजाभन्दा धेरै माथि हुनुहुन्थ्यो। यो देखेर दरबारका सबैजना अचम्म मान्दै मुसुमुसु हाँस्न थाले।

अचम्ममा परेका पालेहरू हनुमानलाई जिस्क्याउन चाहन्थे। उनीहरूले उहाँको लामो पुच्छरमा नरम कपडा बेरे र टुप्पामा आगो लगाइदिए। तर हनुमानले त दङ्ग पर्दै बाँदरको जस्तै ठूलो मुस्कान दिनुभयो! उहाँ एउटा टाँक जस्तै सानो हुनुभयो, बन्धनबाट फुत्कनुभयो, र ताराले भरिएको आकाशतिर उफ्रिनुभयो। उहाँ सुनौला छानाहरूमा बिस्तारै उफ्रिँदै हिँड्नुभयो, उहाँको चम्किलो पुच्छर तिहारको दियोजस्तै बलेको थियो। तल रहेका सबै जना पूर्ण रूपमा सुरक्षित र खुसी हुँदै अचम्म मानेर हेरिरहे।

हनुमान नीलो समुद्रतिर ओर्लिनुभयो र पुच्छरलाई चिसो पानीमा 'छल्याङ्ग' पार्दै डुबाउनुभयो। आगोको राप निभ्यो, र उहाँको पुच्छर फेरि पहिलेजस्तै शीतल र ताजा भयो। उहाँले आफ्ना हातहरू फैलाउनुभयो र मीठो रातको आकाशमा उच्च उडान भर्नुभयो। हनुमान बाटोभरि प्रफुल्ल भएर हाँस्दै घर फर्किनुभयो। उहाँ राजकुमार रामलाई आफ्नो यो रमाइलो यात्राको कथा सुनाउन निकै उत्साहित हुनुहुन्थ्यो।