वफादार कुकुर भैरव

अयोध्याको ठूलो ढोकामा भैरव नाम गरेको एउटा कुकुर बस्थ्यो। उसको खैरो र सेतो भुत्ला थियो, अनि नरम झुन्डिएका कान। भैरवको आफ्नै घर थिएन। तर हरेक साँझ ऊ ढोकाछेउ बसेर बाटो हेर्थ्यो। मानौं ऊ भन्दै थियो, "यो ढोका मेरो घर हो। यो सहर मेरो परिवार हो।"

एक दिन पूरै सहर व्यस्त थियो। "हामी भगवान् राम फर्कनुहुने बाटो हेर्दैछौं," सबै भन्दै थिए। मानिसहरू फूल र दियो लिएर यता र उता दौडिँदै थिए। भैरव पुच्छर हल्लाउँदै उनीहरूसँगै दौडियो। कसैसँग उसलाई मुसार्ने फुर्सद थिएन। तर भैरवलाई केही फरक परेन। ऊ पनि खुसी थियो।

घाम अस्ताएपछि मानिसहरू मिठाई पकाउन र राम्रा लुगा लगाउन घरभित्र गए। बाटो शान्त भयो। रात अँध्यारो भयो, आकाशमा चन्द्रमा थिएन। तर भैरव सुतेन। ऊ कान ठाडो पारेर ढोकाछेउ बस्यो, लामो अँध्यारो बाटो हेर्दै।

अँध्यारोमा एउटा सानो पाठो आफ्नो बगालबाट हरायो। "म्याँ," त्यो रोयो। "म्याँ।" भैरवले सुन्यो। ऊ अँध्यारोमा दौडिएर गयो र पाठोलाई भेट्टायो। दियो बलेको बाटो हुँदै उसले पाठोलाई बिस्तारै फर्काएर ल्यायो। अनि फेरि ढोकाछेउ बसेर बाटो हेरिरह्यो।

बिहान हुनुअघि भैरवका कान चनाखा भए। पाइलाको आवाज! "भौँ! भौँ!" ऊ भुक्यो। खुसीले पुच्छर हल्लाउँदा पूरै जिउ हल्लियो। केटाकेटी फूल लिएर ढोकामा आए। "हामीले रामको बाटो हेर्दा तिमीले ढोकाको पहरा दियौ," उनीहरूले भने। "धन्यवाद, वफादार साथी।" राम अझै घर आइपुग्नुभएको थिएन। भैरव बाटो हेरिरह्यो।

केटाकेटीले भैरवको घाँटीमा सयपत्रीको माला लगाइदिए। निधारमा सानो रातो टीका पनि लगाइदिए। उसलाई मीठो खानेकुरा दिए। भैरवको यो कथा कल्पना गरेर लेखिएको हो। नेपालमा कुकुर तिहारमा परिवारहरूले कुकुरलाई माला, टीका र खानेकुरा दिन्छन्। यो हाम्रा वफादार साथीहरूलाई धन्यवाद दिने दिन हो।