इन्द्र र सात रङको पुल

सुनौला बादलहरूभन्दा धेरै माथि, दयालु राजा इन्द्रले पृथ्वीको घमाइलो जङ्गलतिर हेर्नुभयो। पातले भरिएका रूखहरू तिर्खाएका थिए, अनि साना-साना जनावरहरू तातो घाममुनि चिसो पानी खोज्दै थिए। इन्द्रले आफ्नो सुन्दर सेतो हात्ती ऐरावातलाई सुम्सुम्याउँदै मायालु मुस्कानका साथ साउती मार्नुभयो, "अब पृथ्वीका हाम्रा साथीहरूलाई एउटा मीठो उपहार दिने बेला भयो।"

इन्द्रले आफ्नो ठूलो सुनौलो धनुष उठाउनुभयो र काला पानी पार्ने बादलहरूलाई बोलाउनुभयो। एकाएक, आकाशमा ठूलो चट्याङ गड्याङ-गुडुङ गर्यो! त्यो सुनेर एउटा सानो खरायोले कान छोप्यो र सानो चरा अत्तालिँदै उड्यो। इन्द्र रोकिनुभयो र देख्नुभयो कि उहाँको ठूलो आँधीले ती साना जनावरहरूलाई तर्साएछ। "अहो!" इन्द्रले सोच्नुभयो, "मैले त मेरो आकाशको शक्तिलाई विस्तारै र मायापूर्वक प्रयोग गर्नुपर्छ।"

इन्द्रले बादलहरूलाई विस्तारै मीठो गीत गाएर सुनाउनुभयो र साना-साना पानीका थोपाहरू बर्साउन भन्नुभयो। ठूलो आँधीको सट्टा, चिसो पानीका थोपाहरू 'सिमसिम' गर्दै जङ्गलका पातहरूमा रमाइलो गरी नाच्न थाले। तिर्खाएका राता फूलहरू खुसी हुँदै फुले, अनि हरियो घाँस चिसो कुहिरोमा टल्कियो। सानो खरायो पनि खित्का छाडेर हाँस्दै त्यो हलुका वर्षामा रमाउँदै उफ्रियो!

त्यो खुसी जङ्गलमा फेरि घाम फर्काउन, इन्द्रले घामका सातवटा चम्किला किरणहरू बटुल्नुभयो। उहाँले आकाशमा रातो, सुन्तला, पहेंलो, हरियो, नीलो, गाढा नीलो र वैजनी रङको एउटा सुन्दर धनुष बनाउनुभयो! यो अद्भुत सात रङको इन्द्रेणी पुल स्वर्गबाट पृथ्वीसम्म बिस्तारै फैलियो। इन्द्रले तलको सुन्दर प्रकृतिको सधैँ रक्षा गर्ने वाचा गर्नुभयो।

जङ्गलका सबै जनावरहरू त्यो सुन्दर इन्द्रेणीमुनि जम्मा भए र इन्द्रलाई उहाँको सुन्दर उपहारका लागि धन्यवाद दिए। इन्द्रले बादलबाटै मायापूर्वक हात हल्लाउनुभयो, उहाँको मन खुसीले भरियो। त्यो जङ्गल सधैँ आकाशको माया र संरक्षणमा शान्त अनि सुन्दर भएर मुस्कुराइरह्यो।