सीता र साना बिरुवाको गुनगुन

शान्त र मनोरम जङ्गलको बगैँचामा, प्यारी सीता अग्ला रूखहरू र फुलेका फूलहरूको बिचमा घुम्दै हुनुहुन्थ्यो। तल झुक्दा, उहाँले ओइलाएका पात भएका तीनवटा साना बिरुवाहरू देख्नुभयो। शीतल छहारीमा ती बिरुवाहरू चुपचाप र दुःखी देखिन्थे। सीता उनीहरूका छेउमा घुँडा टेकेर बस्नुभयो र मायालु मुस्कानका साथ उनीहरूलाई सुमसुम्याउनुभयो।

सीता नरम माटो नजिक झुक्नुभयो र ध्यानदिएर सुन्नुभयो। 'सरसर, सरसर,' बिरुवाहरूले एकदमै बिस्तारै गुनगुन गरे। उनीहरू ढिलो हुर्केकोमा दुःखी थिए! उनीहरू तुरुन्तै ठुला पातहरू पलाएर निदाएका मृग र रमाइला चराहरूलाई छहारी दिन चाहन्थे।

सीताले अञ्जुलीमा ताजा पानीका केही थोपाहरू लिनुभयो र बिस्तारै बिरुवाका जराहरूमा छर्कनुभयो। 'साना साना बिरुवाहरू, ठुलो हुन त समय लाग्छ नि,' सीताले धेरै माया र धैर्यका साथ भन्नुभयो। 'पहिले, तिमीहरूलाई बलियो बनाउन जराहरू धर्ती माताको गहिराइसम्म पुग्नुपर्छ। धैर्य गर, र मीठो वर्षाको विश्वास गर।'

दयालु राजकुमार राम खोलाको चिसो पानी माटोको घैँटोमा लिएर आउनुभयो। सीता र रामले मिलेर साना बिरुवाहरूका लागि एउटा मीठो र शीतल गीत गाउनुभयो। उहाँहरूले बिरुवाहरूलाई सम्झाउनुभयो कि माया पाएपछि प्रकृतिका हरेक बिरुवा आफ्नै सही समयमा राम्ररी फुल्छन्।

दिनहरू बित्दै जाँदा, बिरुवाहरूले सुनौलो घाम ताप्दै अलि-अलि गर्दै अग्लो हुन थाले। छिट्टै, उनीहरूका राम्रा हरिया पातहरू पलाए र मन्द हावामा खुसी हुँदै नाच्न थाले! सीता र रामलाई धन्यवाद दिँदै ती साना रूखहरूले मीठो स्वरमा गुनगुन गरे, बलियो र धैर्यवान् हुन पाएकोमा उनीहरू निकै गर्व महसुस गरिरहेका थिए।