शबरीको सबैभन्दा मीठो उपहार

एउटा शान्त र हरियो जङ्गलको बीचमा शबरी नामकी एउटी दयालु वृद्धा बस्थिन्। उनी हरेक बिहान आफ्नो सानो कुटी अगाडिको बाटो सफा गरेर रङ्गीचङ्गी फूलका पत्रहरू छर्थिन्। शबरीको मनमा एउटा ठूलो विश्वास थियो—एक दिन दयालु राजकुमार राम उनलाई भेट्न पक्कै आउनुहुनेछ।

शबरी राजकुमार रामलाई जङ्गलकै सबैभन्दा मीठो फल खुवाउन चाहन्थिन्। उनी बिस्तारै रूख-रूख घुम्दै रसिला र ठूला-ठूला बयरहरू टिप्न थालिन्। स्वागतका मीठा गीत गाउँदै उनले आफ्नो काठको सानो कचौरा बयरले भरिन्।

अचानक, पूरा जङ्गल सुनौलो उज्यालोले चम्कियो! मुस्कुराउँदै राजकुमार राम बाटोमा हिँडेर आउनुभयो। उहाँको मुस्कान बिहानको घाम जस्तै न्यानो थियो। आफ्ना प्यारा पाहुनालाई आफ्नो घरमा स्वागत गर्दा शबरीका आँखाबाट खुसीका आँसु खसे।

कुनै पनि फल अमिलो नहोस् भनेर शबरीले पहिले आफैँ अलिकति चाखेर मात्र रामलाई दिइन्। उनी रामका लागि सबैभन्दा मीठा बयर मात्र छान्न चाहन्थिन्! रामले मन्द मुस्कुराउँदै शबरीको चोखो माया महसुस गर्नुभयो र सबै बयर निकै खुसीसाथ खानुभयो।

रामले शबरीलाई भन्नुभयो कि यी साना बयरहरू सुनको दरबारको ठूलो भोजभन्दा पनि धेरै मीठा छन्। उहाँले शबरीको भक्तिलाई संसारका सबै बहुमूल्य चीजभन्दा माथि राख्नुभयो। माया नै आफूले दिन सक्ने सबैभन्दा ठूलो उपहार हो भन्ने जानेर शबरीको मन खुसीले भरियो।