जटायु र वनको बाचा

हरिया रुखहरूभन्दा धेरै माथि, सुनौला पखेटा भएका महान् चराका राजा जटायु बस्थे। उनलाई शान्त पञ्चवटी वनको रेखदेख गर्न र मीठा खोलाहरूको गीत सुन्न धेरै मन पर्थ्यो। एक उज्यालो बिहान, जटायुले नदीको डिलमा एउटा सानो, प्यारो कुटी देखे। राजकुमार राम वनमा बस्न आउनुभएको थियो, जसले गर्दा सिङ्गो वन नै खुसी र मायाले भरिएको थियो।

जटायु दयालु राजकुमारलाई भेट्न बिस्तारै तल ओर्लिए। रामले मीठो मुस्कान दिँदै जटायुका नरम पखेटाहरूलाई ठूलो आदरका साथ सुम्सुम्याउनुभयो। 'स्वागत छ, वनका महान् मित्र,' रामले नम्र भई भन्नुभयो। जटायुको मनमा एउटा मीठो न्यानोपन छायो र उनले थाहा पाए कि राम त सबै जीवहरूका महान् रक्षक हुनुहुन्थ्यो।

जटायुले गर्वले छाती फुलाए र राजकुमार रामसामू एउटा ठूलो बाचा गरे। 'तपाईं यहाँ नहुँदा म यो वनको घरको रेखदेख गर्नेछु र सबैलाई सुरक्षित राख्नेछु,' चराका राजाले भने। रामले उनलाई हृदयदेखि नै धन्यवाद दिनुभयो, किनकि उहाँलाई जटायुको साँचो भक्तिमा विश्वास थियो। त्यसै दिनदेखि, जटायु रुखको सबैभन्दा अग्लो हाँगामा बसेर ध्यानपूर्वक पहरा दिन थाले।

एक दिउँसो, वनमा एउटा अनौठो छाया छायो र जटायुले टाढाबाट गुहार मागेको आवाज सुने। आफू धेरै वृद्ध भए पनि, जटायुले अलिकति पनि नहिचकिचाई आफ्नो बाचा सम्झे। उनले आफ्ना ठूला सुनौला पखेटाहरू फिजाए र निडर भई आकाशतिर उडे। जस्तै गाह्रो परिस्थितिमा पनि सही कुराको लागि उभिनु नै साँचो हिम्मत थियो।

जब राम फर्कनुभयो, उहाँले कृतज्ञताका आँसु झार्दै आफ्नो बहादुर चरा मित्रलाई अङ्कमाल गर्नुभयो। जटायुले ठूलो माया र अतुलनीय वीरताका साथ आफ्नो कर्तव्य पूरा गरेका थिए। रामले जटायुलाई आशीर्वाद दिनुभयो र उनको वीर आत्मालाई आकाशमा चम्किलो तारा बनेर सधैँ बलिरहन माथि उठाउनुभयो। आजसम्म पनि, वनका जनावरहरू आफ्नो पवित्र बाचा निभाउने तिनै महान् चराको कथा गाउँछन्।